آسمان دل من

اعتما د

دوشنبه 10 بهمن 1384

در جایی بودم برای شاد بودن، برای در لحظه بودن، در جمعی که آنها هم حضورشان همین مفهوم را داشت، دست کم برای من!
جایی که کسی را نمی شناسی ولی غریبه نیستی؛ جایی که می دانی و می دانند برای ساعتی خوش بودن است، دمی جدا شدن از کسالت روزهای شبیه به هم و رهایی از کابوس شبهای دلشوره
می خواستم شاد باشم و بودم. کودک شده بودم، جسور و بی پروا. بی ترس از قضاوت شدن؛ بی هراس از نگاههایی به شکل علامت تعجب. می رقصیدم، آزاد و سبک، گویی فقط من بودم و صحنه رقص. می خندیدم، با آهنگی بلند، بی نیاز ازمراعات های همیشه. شیطنت می کردم، با پر رویی، صفتی که به ندرت در خود می بینم
ولی یک جایی، در یک گوشه از دلم، آنجا که گاه ورود خودم هم به آن قدغن می شود، یک چیزی کم بود! چیزی که رمز عبور توست به دلهای دیگران، چیزی که اگر همراهت نباشد راهت نمی دهند به دنیایشان، کلید باز کردن درهای بسته ارتبا ط، آنچه که تا خود نداشته باشی جستجویش در دیگران بی حا صل است،
اعتماد
آسان نیست برایم اعتماد کردن، دل سپردن به نا شناخته، ا طمینان به ابهام، رها شدن دردست امواج نا آرام دریای باور، خطر کردن
نگاهم نرفته می گریزد، قدمم برنداشته سست می گردد، اگرها و امّاها
تا کی؟ تا کجا؟
جایی باید شکست شیشه عمر غول شک وتردید را، جایی باید فرو ریخت دیوار سنگی نا باوری را
باید رها شد، باید دل سپرد، باید خطر کرد
جسورتر بودم پیش از این
شاید تلخی تجربه های پیشین این چنین محتا طم کرده، یا گذر از آغاز جوانیست و پایان بی پروایی
خسته ام از جستجوی آغوشی امن شاید، یا هراس از از دست دادنی دوباره
نمی دانم، ولی ...
جسور تر بودم پیش از این!

يادداشت های روزانه | بازگشت به صفحه اول

دنبالک:

آدرس دنبالک براي اين مطلب: http://www.asemanedeleman.com/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/8

نظرات:

نوشته سعید علی پور، دوشنبه، 10 بهمنماه 1384، 4:24 صبح

نوشته ابري در آسمان دل تو، دوشنبه، 10 بهمنماه 1384، 11:14 صبح

شما هم نظر بدهيد:

نام:

آدرس الکترونيکي:

لينک:

متن: