آسمان دل من

برای ابری در آسمان دلم

شنبه 29 بهمن 1384

بدنبالت می گردم، در تک تک لحظه هایم، لحظه های غم و تنهایی، لحظه های شادی و کنار هم بودن
جایت خالی است در دنیایم، بسیار خالی
مونس شبهای تنهاییم، گوش شنوای دردهایم بودی، همدلم در غم و همراهم در جاده بی پایان رنجها،
تنها نگاهت مرا بس بود تا آرامش را دوباره لمس کنم، زیاد سخن نمی گفتی امّا یک کلامت برای پایان سر در گمیم کفایت می کرد
با تو همیشه امن بودم و مطمئن
بی تو، همیشه به دنبال گمشده ای می گردم
از آن زمان که به یاد می آورم با هم بودیم و کنار هم، تقدیر آنقدرها قوی نبود که بتواند ما را پیش از این، آنچنان که دیگران را از ما جدا کرد، از هم جدا کند، گویی میدانست بدون اجازه ما نمی تواند،
اجازه زمانی صادر شد که دستی پیدا شد که دستهایت را بگیرد، قلبی که شریک شادی و غمت باشد، رفیق راهت
... و آن وقت هر دو فهمیدیم که وقت رفتنم رسیده
و من توانستم بی تو بودن را زندگی کنم، که چه سخت بود،
امّا گذشت، و می گذرد تنها با یک امید، که تو می آیی، می دانم که دور نیست آنروز و من بی صبرانه برای رسیدنش لحظه ها را خواهم شمرد،
امید دارم که بیایی
... نه!
ایمان دارم که می آیی

يادداشت های روزانه | بازگشت به صفحه اول

دنبالک:

آدرس دنبالک براي اين مطلب: http://www.asemanedeleman.com/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/21

نظرات:

نوشته سعید، یکشنبه، 30 بهمنماه 1384، 1:11 صبح

نوشته ابري در آسمان دل تو، دوشنبه، 1 اسفندماه 1384، 1:04 صبح

شما هم نظر بدهيد:

نام:

آدرس الکترونيکي:

لينک:

متن: