آسمان دل من

هميشه مي ترسيدم و الان بيشتر مي ترسم از اين گم شدن ها ...
مي دونم كه بايد مواجه شد و ترس ها را كاري با اقدامي زدود
اما .... هنوز توي زندگي شخصي خودم نتونيستم همه علاقه ها و نيازهاي خودم رو جا بياندزم براي خودم
براي همين عجله نمي كنم جايي برم كه دوباره همه اين شرايط به هم مي ريزه و يه بار ديگه و سالهايي ديگه بايد نيازها و علاقه هام رو فدا كنم ....
نمي خوام اما بترسم....

هر روز براي خواندن زواياي ناپيدايي از صفحات دلت به دفتر خاطرات اينترنتي ات سر مي زنم. وقتي كه كنار هم باشيم خيلي چيزها عوض خواهد شد. راستي شمع هايت را برايت مي آورم و حافظ را و همه چيزهايي كه تازگي ها اينجا پيدا كرده ام. ترانه ها را هم مي آورم. حيف كه خيلي هاشان را وقتي كنار هم بوديم گوش نداديم. بوي عيدي بوي خاك بوي كاغذ رنگي ...

گاه شرایط تو را وا می دارد که علایقت را گم کنی، گم که نه، موقتاً کناری بگذاری، ولی این بدین معنی نیست که فرامو ششان کرده ای یا از دستشان داده ای، فرصتی می طلبد تا دوباره به زندگیت بازشان گردانی

واهمه دارم هنوز هم
مي دانم كه اگر برنامه اي براي خودت داشتي و مي دانستي به كجا مي روي، مي تواني قطعا دور و بر خودت را هم بر مبناي برنامه هاي خودت جلو ببري
اما بارها نتوانسته ام
نتوانسته ام پايبند خودم و كرهايم باشم...
از همين هم واهمه دارم كه خودم (شخص من) گم كنم ....

پس به استقبال واهمه ات برو تا در دل ترسهایت خود را بیابی، خود واقعیت را
از گم شدن نترس، آنچه کاذب نیست دوباره راه خود را پیدا می کند، حقیقت هیچ وقت گم نمی شود